வானம் பாத்த பூமி

 

வானம் பாத்த பூமியில

கல்லு மழை பெய்யயில

வன்னா முகம் வாடையில

வாத்து ரெண்டும் பேசிக்குது

வெள்ளம் வர போகுதுன்னு

 

 

கண்ணுக்குள்ள வச்சிருந்த

ஈரம் எல்லாம் தீந்திடுச்சே

இந்த மழை வந்து நின்னா

நாத்தில் உள்ள முத்தயெல்லாம்

கடன் வாங்கி சேத்துக்குவ

 

 

அந்த வீடு இந்த வீடு

மாத்தி மாத்தி ஓடி ஓடி

கண்ணில் பட்ட முத்தயெல்லாம்

போட்டி போட்டு சேக்குது

இந்த பிஞ்சு மனம்

 

 

இந்த மழை போதாதுன்னு

வயல் வரப்பு காத்திருக்கு

இன்னும் கொஞ்சம் வேணுமுன்னு

குளக்கரையும் வேண்டிருக்கு

வெள்ளம் வர காணமுன்னு

வாத்து கூட ஏங்கிடிச்சி

 

 

நண்பனே

கைபேசி கையில் வந்ததும்
 
குட் மார்னிங் சொல்லும் நண்பனே
 
காலை நேரக் கணவுகள்
 
 டர்ன் ஆப் ஆகும் ஒலியிலே
 
கவலைகள் பொதிந்த மனதிலே
 
 நிம்மதி இன்பாக்ஸ் வழியிலே.............

நண்பன் செய்யும் துரோகம்

கொளித்திவிட்டா என் நெஞ்ச அவ
 
ஒரு தீக்குச்சியக் கிழிக்காமலே
 
கொழுந்துவிட்டு அது எறிகையில
 
மண்ணெண்ணைய மொன்டு ஊத்துரா

 

ஏனோ ஏனோ நண்பன் செய்யும்
 
துரோகம் கூட வலிக்கிறதே
 
இந்த காதல் செய்யும் காயத்தை விடவும்
 
வலிதாய் நெஞ்சை கிழிக்கிறதே

 

இந்த நட்பும் அது பொய்தானா
 
அந்த தீயில் எறிகிற காகிதம்
 
இந்தப் பொய்யான நட்பினைத் தான்
 
இத்தனைக் காலம் காட்டினாய்

 

இந்த நட்புக்கு அடையாலம்
  
அந்த கர்ணனை கேட்கின்றேன்
 
இது பொய் நட்பா

நான் செய்தது தப்பா
 
புரியவில்லை தெரியவில்லை
 
இந்த நட்பின் இலக்கணம் விளங்கவில்லை

 

என் நண்பன் அவனை நினைத்தாலே

நெஞ்சம் எங்கும் இனிக்கிறதே
 
துரோகம் செய்த போதிலும்

என் உயிர் நண்பன் அவன்தானே.......

பாரி ஆனான்

எச்சில் சோற்றைக் கூட

தானம் தர மறுப்பவன்

பாரி ஆனான் அன்று

பிச்சைக்காரனுக்கு தானம் தந்து

இரயில் நிலையத்தில் சில்லரை கேட்டதால்.........

அம்மாவின் அன்பு

அம்மாவின் அன்பு

உருவான பின்பு
 
பூமியில் உயிர் வந்தது

 

கடவுளின் உள்ளம்

பெரிதுதான் என்றால்
 
தாய்க்கு அது நிகராகுமா

 

தெய்வத்தின் நிழலில்
 
எவர் நிற்க முடியும்
 
நின்றேன் நான்

என் தாயின் நிழல் அடியிலே

 

பூமியில் கொஞ்சம்
   
உயிருள்ள நெஞ்சம்
 
தாயன்றி வேறேதடா

 

கால் கொலுசு சப்தம்

கேட்கும் தினம் நித்தம்
 
தாய் அன்பு விளையாட்டிலே

 

உலகில் உயிர் நிற்கும்
 
கடைசி நொடி மட்டும்
 
தாய் அன்பு அழியாதது
 
அதையன்றி உயர்வேதது..........